چشم می دوزم
و دل می سپارم
به آبی ِآسمانی که سقف ماست.
سقفی برای پنهان شدن
و گریز از آنچه بر ما گذشت.
من در حسرت دیروز مانده ام
و فردا را میجویم
در آنچه آسمان برای ما مقدر ساخته:
شاید سهمی از این خاک
شاید هم تکه ای از آسمان !
بیتا فرخی